میرزا محمد تقی متخلص به بهار روز پنجشنبه 12 ربیع الاول 1304 قمری در شهر مشهد به دنیا آمد. پدرش میرزا محمدکاظم صبوری، ملک الشعر ای آستان قدس رضوی بود. بعد از پدر وبه فرمان مظفرالدین شاه لقب ملک الشعرایی به پسر رسید.
بهار ادبیات فارسی را نزد پدر آموخت واز هفت سالگی شروع به سرودن شعر کرد. او از چهارده سالگی به همراه پدر در مجامع آزادیخواهان حاضر شد وبه واسطه انس والفتی که با افکار جدید پیدا کرد به مشروطه وآزادی دل بست. او دوسال پس از مرگ پدر و در سن بیست سالگی در جمع مشروطه خواهان خراسان در آمد.
بهار روزنامه هایی از جمله خراسان، نوبهار و تازه بهار را چاپ ومنتشر می کرد.
به طور قطع ملک الشعرا بهار را می بایست یکی از  بزرگترین قصیده سرایان معاصر دانست.

این مستزاد نیز از اوست که در سال 1329 ه.ق در روزنامه نوبهار انتشار یافت.

قطعه شعر

این دود سیه فام که از بام وطن خاست               از ماست که بر ماست

وین شعله سوزان که برآمد ز چپ وراست             از ماست که بر ماست

جان گر به لب ما رسد از غیر ننالیم                        با کس نسگالیم

از خویش بنالیم که جان سخن این جاست             از ماست که بر ماست

یک تن چو موافق شد، یک دشت سپاه است         با تاج وکلاه است

ملکی چو نفاق آرد، او یکه وتنهاست                     از ماست که بر ماست

ما کهنه چناریم که از باد ننالیم                               برخاک ببالیم

لیکن چه کنیم آتش ما در شکم ماست                  از ماست که بر ماست

اسلام گر این روز چنین زار وضعیف است                زین قوم شریف است

نه جرم ز عیسی نه تعدی زکلیساست                   از ماست که بر ماست

ده سال به یک مدرسه گفتیم وشنفتیم                  تا روز نخفتیم

و امروز بدیدیم که آن جمله معماست                     از ماست که بر ماست

گوییم که بیدار شدیم این چه خیالی است              بیداری ما چیست

بیداری طفلی است محتاج به لالاست                   از ماست که بر ماست

گویند بهار از دل وجان عاشق غربی است              یا کافر حربی است

ما بحث نرانیم درآن نکته که پیداست                     از ماست که بر ماست